Konwencja Sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych jest międzynarodową umową mającą na celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przed działaniem substancji chemicznych, które pozostają nienaruszone w środowisku przez długi czas, szeroko rozprzestrzenione po względem geograficznym, gromadzą się w tkance tłuszczowej ludzi i kumulują się w środowisku, a ponad to mają negatywny wpływ na zdrowia ludzi lub na środowiska.
Konwencja ta była przyjęta w 2001 r. i weszła w życie 17 maja 2004.
Trwałe Zanieczyszczenia Organiczne (TZO) to związki chemiczne bardzo toksyczne, trwałe, posiadające duże zdolności do bioakumulacji oraz do przemieszczania się w środowisku na duże odległości.
Celem Konwencji jest wyeliminowanie lub ograniczenie produkcji i stosowania wszystkich TZO produkowanych na arenie międzynarodowej (np. chemikaliów przemysłowych i pestycydów). Jej celem jest również ciągła minimalizacja oraz, tam gdzie to możliwe, ostateczna eliminacja niezamierzonego uwalniania TZO, np. dioksyn czy furanów.
Aby osiągnąć te cele Konwencja, za pośrednictwem jej przepisów, wymaga od Stron, które dokonują oceny substancji i podejmują działania regulacyjne, aby dokonywały tego z uwzględnieniem kryteriów kwalifikacyjnych określonych w załączniku D do Konwencji, szczególnie przy ocenie pestycydów lub substancji chemicznych stosowanych w przemyśle (art. 4.4).
Strony Konwencji są zobowiązane do wyeliminowania z produkcji i stosowania niektórych substancji chemicznych wymienionych w Konwencji (art. 3).
W przypadku wywozu i przywozu TZO Konwencja ogranicza się do przypadków, gdy eksportu lub importu substancji dokonuje się w celu jej usunięcia w sposób bezpieczny dla środowiska (art. 3.2). Wymaga również, aby podczas przewozu TZO przez granice uwzględniane były wszystkie międzynarodowe zasady, standardy i wytyczne dotyczące przewozu (art. 6.1).
Strony są zobowiązane do opracowania strategii pozwalającej na identyfikację odpadów TZO i zarządzanie nimi w sposób przyjazny dla środowiska. T a część odpadów, którą stanowią TZO podlega zazwyczaj zniszczeniu lub nieodwracalnemu przetworzeniu (art. 6).
Strony są także zobowiązane do redukcji lub eliminacji  uwolnień TZO w trakcie produkcji i zastosowania w skali międzynarodowej, (art. 3), do redukcji lub minimalizacji niezamierzonej produkcji substancji wymienionych w Konwencji (art. 5), ich zapasów i odpadów (art. 6)
Poza tym, Konwencja stanowi obowiązek przekazywania informacji o zagrożeniu (art. 10) pomiędzy stronami, jak również wymaga wymiany informacji na temat badań dotyczących substancji alternatywnych dla TZO (art. 9 i 11).

Konwencja Sztokholmska obejmuje 12 substancji chemicznych, w tym pestycydy i chemikalia przemysłowe.
 
Organ pomocniczy, jakim jest Komitet Przeglądu ds. Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC), jest odpowiedzialny za ocenę, czy substancja powinna być przedmiotem konwencji. POPRC przygotowuje zalecenia dla Konferencji Stron Konwencji (art.8).
Ostateczne decyzje podejmuje co do kształtu Konwencji, środków jej implementacji oraz włączania lub wyłączania substancji podejmuje Konferencja Stron Konwencji Sztokholmskiej.

Strona Konwencji: www.pops.int

Oficjalny punkt kontaktowy dla Konwencji Sztokholmskiej:
Ministerstwo Środowiska
Departament Zarządzania Odpadami
Ul. Wawelska 52/54
Warszawa
Tel: +48 (22) 579 22 57
Fax: +48 (22) 579 27 95

Implementacja Konwencji Sztokholmskiej w Polsce
http://www.mos.gov.pl/kategoria/2113_konwencja_sztokholmska